Pochodnia fandomu

Post zawiera spoilery do serialu  Superman & Lois . Bardzo podobało mi się rozwiązanie pierwszego sezonu  Supergirl, gdzie nie zobaczyliśmy Supermana. Był postacią, która przewijała się w fabule, ale jedyne jego występy nie pokazywały twarzy. Najlepiej oczywiście prezentowały się jego czatowe rozmowy z Karą, gdzie nawet używał emotikonek z nosem, jakby był 2003 rok :-) Potem serial zmienił stację i postanowiono jednak zatrudnić konkretnego aktora do roli Człowieka ze Stali, Tylera Hoechlina. Dałam mu szansę, ale mimo paru ciekawych rozwiązań adaptacyjnych, nie przypadł mi w ogóle do gustu. Można powiedzieć, że to nie był mój Superman (tak, porównywanie jego paru wystąpień do paru filmów Cavilla też się do tego przyczyniło).  Im dalej w las, jakim jest stacja CW, tym gorzej. Aż w końcu ogłoszono serial Superman & Lois (będę używać skrótu S&L).  Nie byłam wielce ucieszona, ale ciekawość i moje oddanie postaci Supermana sprawiły, że miałam zamiar go oglądać....

Post zawiera spoilery do Ligi Sprawiedliwości Zacka Snydera . Początkowym planem Zacka Snydera była pięcio- lub sześciofilmowa historia, która kręciłaby się głównie wokół Supermana i jego podróży do stania się bohaterem pewnym swojego miejsca na świecie. Ostatecznie już po Człowieku ze Stali musiał z tej wizji zrezygnować, ponieważ studio bardzo chciało dogonić Marvela i jak najwcześniej wypuścić film zespołowy. Według nich, nie było czasu na Człowieka ze Stali 2 i solowy film o Batmanie, więc zdecydowano się na Batman v Superman: Świt sprawiedliwości (BvS). A potem studio jeszcze zagmatwało plany Snydera, co ostatecznie skończyło się wypuszczeniem tzw. Josstice League , czyli kinowej wersji Ligi Sprawiedliwości , która była w dużej mierze produktem Jossa Whedona.

Pisanie o Maksie Landisie jest trudne. Podobają mi się prawie wszystkie jego oficjalne prace i twory fanowskie (sam nazywa je swoimi fanfikami) związane z Supermanem: zarówno tytułem, jak i postacią. Zżyłam się z jego podejściem do tego bohatera, zanim jeszcze wyszło szydło z worka. Jestem w pełni świadoma, jakim Landis jest człowiekiem. Mimo to postanowiłam napisać tę notkę. Niedawno miała miejsce polska premiera komiksu Superman Amerykański Obcy , którego scenariusz napisał właśnie Max Landis. Jest to kolejna geneza postaci, tym razem Elseworld . I o tym właśnie elseworldzie chciałabym dzisiaj napisać, bo Amerykański Obcy  to tylko pierwsza część większej historii, którą autor ma zamiar przedstawić (tak, piszę w czasie teraźniejszym, to nie jest błąd). Będą spoilery do treści Amerykańskiego Obcego i przyszłych części (których streszczenie znajdzie się w tej notce).

Po Action Comics #1004 wydanym prawie rok temu, bo w październiku 2018 roku, pojawił się dość spory znak zapytania nad związkiem Lois i Clarka zarówno dla fanów, jak i osób w uniwersum DC. Dotyczył on tego, jak ten związek wygląda: wiele smartfonów uchwyciło moment, kiedy Lois publicznie całuje się z Supermanem, a nie Clarkiem, swoim mężem.

Wcześniej niż zwykle wyciekły zapowiedzi DC na maj, z których dowiadujemy się, że jest światełko w tunelu. Bendis nadal będzie pisał serie Superman oraz Action Comics, ale dostaniemy dwa nowe tytuły z rodziną Supermana: serię o Jimmym Olsenie od Matta Fractiona i Steve'a Liebera oraz serię o Lois Lane od Grega Rucki i Mike'a Perkinsa.

Post zawiera spoilery do  Action Comics #1004 .

Na ostatnią część trylogii Gwendy Bond o nastoletniej Lois Lane czekałam prawie rok, czyli dłużej, niż zakładałam, ale w końcu książka wpadła w moje ręce. Tego samego dnia zdecydowałam się poświęcić kilka godzin, aby przeczytać ją od deski do deski. Autorka po raz kolejny potrafiła przedstawić Metropolis i mieszkańców tego miasta w sposób jak najbardziej komiksowy. Pojawiają się znajome postacie z pozostałych części, jak Perry czy Boss Moxie, ale nie brak też nowych twarzy z nazwiskami znajomymi z komiksów.

Już od jakiegoś czasu wiadomo, że Brian Bendis podpisał ekskluzywny kontrakt z DC i będzie dla nich pisał obie obecne serie o Supermanie: Action Comics oraz Superman . Trochę niepokojące jest dla mnie to, że DC wrzuca całego Człowieka ze Stali do jednego worka, bo może to pójść w dwie strony:

Dzisiaj naprawdę krótki wpis, w którym tak właściwie jedynie pochwalam to, jak pokazano rodzinę Kent w Justice League #28 . Scena, o której wspominam, nie do końca miała takie same okoliczności, jak scena, którą omawiałam w poście [ Lois Lane ≠ Martha Kent ], jednak jest na tyle podobna, że mogę je porównać. 

Lois Lane: Double Down autorstwa Gwendy Bond, druga część serii o nastoletniej Lois Lane, zabiera nas ponownie w pogoń za młodą dziennikarką, która stara się znaleźć ciekawy temat na artykuł a jednocześnie pomóc bliskim.

Podczas tygodnia Lois Lane, który odbywał się w maju na platformie tumblr, dowiedziałam się o istnieniu serii książek autorstwa Gwendy Bond. Powieści skupiają się na nastoletniej Lois, która przeprowadziła się właśnie do Metropolis i stara się wpasować między rówieśników. Ponieważ wszyscy postujący zachwycali się nad tą serią, postanowiłam sama spróbować i zakupiłam dwie pierwsze książki trylogii: Fallout i Double Down .

Lois Lane jest bezsprzecznie najważniejszą osobą w życiu Supermana. Zadebiutowała w tym samym numerze co Superman i od tego czasu zawsze jest obecna w jego historiach, w większości jako obiekt jego miłości, ale również źródło natchnienia, odwagi i siły. Gwenda Bond, autorka książek o nastoletniej Lois ( Fallout , Double Down , Triple Threat ), powiedziała, że Lois jest Supermanem Supermana – co jest idealnym określeniem tej bohaterki.

Zeszyt Superman #20 z zeszłego tygodnia sprawił, że po raz kolejny zaczęłam się zastanawiać, co się stało z Superfam . I nie mam tu na myśli samych dzieci Supermana, o których DC zapomniało, chociaż to też ciekawy temat. Nie, chodzi o najbliższą Supermanowi osobę z Superfam – Lois Lane.

Wiele razy słyszałam, że Lois Lane jest w DCEU tylko po to, aby Superman ją ratował, że ona nic nie robi, że jest głupia i niepotrzebna. Ja naprawdę nie wiem, jakie filmy wszyscy oglądają, jak bardzo zakorzeniona jest w nich mizoginia, skoro odbierają Lois w ten sposób. Co gorsze, to mizoginia u fanek boli bardziej niż ta u fanów.